NIEUWS

ABVV-Metaal Nieuws.
Blijf op de hoogte met ons nieuwsoverzicht

 

Dit is een pikzwarte dag. In de eerste plaats voor alle werknemers van Ford Genk. Veel families zijn al vijftig jaar lang, sinds de allereerste dag, verbonden aan Ford Genk. Vaders en zonen, moeders en dochters, ze stonden er samen aan de band en gaven de fakkel aan elkaar door. Op de werkvloer ontstonden koppeltjes die later zelf kinderen kregen die op hun beurt aan de slag gingen bij Ford. Voor al die families dreigt de werkloosheid, de financiële onzekerheid, het zwarte gat. Ik kan nog terugvallen op mijn job als volksvertegenwoordiger, tienduizend mensen en gezinnen hebben helemaal geen vangnet. Maar gisteren was ook een pikzwarte dag voor heel Limburg. Elke Limburger heeft wel een familielid, buur of vriend die bij Ford Genk werkt. De sociale functie die de mijnen jarenlang vervulden, werd na de sluiting overgenomen door Ford Genk. Je moet die geschiedenis in het achterhoofd houden om de impact van de hakbijloperatie ten volle te beseffen. Het langzaam geheelde trauma van de mijnsluiting wordt nu weer opengereten. De sluiting van Ford Genk is een nieuwe nachtmerrie. Limburgers zijn veerkrachtig, dat hebben we al bewezen. We hangen nu even uitgeteld in de touwen, maar we komen terug. Naast verslagenheid - heel veel verslagenheid - en woede - heel veel woede - heb ik aan de fabriekspoorten ook strijdvaardigheid gezien. Het onwaarschijnlijke cynisme, de brute leugens en de laffe onverschilligheid van de Europese directie van Ford werken als een rode lap op een stier. We hebben ons de voorbije jaren allemaal dubbel geplooid in Genk. We zijn akkoord gegaan om harder te werken, we zijn akkoord gegaan om minder te verdienen. Twaalf procent loon inleveren, dat vóélen de arbeiders hier, vergis u niet. We zijn verschillende keren met een kluitje in het riet gestuurd. In 2010 garandeerde de directie ons, in ruil voor onze inspanningen, werkzekerheid tot 2020. Vorige maand nog, na aanhoudende geruchten over een dreigende sluiting, wuifde ze onze bezorgdheid en onze angst meteen weg. Ford Genk ging niet dicht, wel integendeel, we kregen zelfs de garantie op nieuwe modellen. We weten nu wat die beloftes waard zijn. Niets. Nada. Maar het allerergste, de hardste stomp in onze maag, is dat de directie niet eens de moed had om ons zelf de onheilstijding te komen brengen. Ze liet een papiertje aflezen met de boodschap dat iedereen volgend jaar op straat staat. Alsof het een formaliteit was. Makkelijker om werknemers als cijfers en statistieken te behandelen als je ze nooit onder ogen moet komen. In Limburg hebben we een paar zeer uitgesproken termen voor mensen met zo'n manifest gebrek aan lef, maar die zijn niet geschikt voor publicatie. We vinden troost bij elkaar bij Ford Genk. Er is een stevig potje afgehuild gisteren aan de poorten, op café, bij de collega's thuis. Vergelijk het met een liefdesrelatie die stuk loopt: gedumpt worden, doet pijn maar ook nog eens schaamteloos bedrogen worden, doet extra veel pijn. De massale steun uit het hele land doet deugd. Het raakt ons gelukkig nog als koude, kille saneerders - cutters in het jargon - een performante fabriek willen opdoeken. Ondanks alle gedane beloftes en ondanks alle loodzware inspanningen van het personeel. Regeringen, partijen, ondernemersorganisaties,... laat ons nu geen zoektocht naar schuldigen voeren en geen spelletje zwartepieten starten. We moeten vooral samenspannen. Om jobs te redden, om die bijna 50 miljoen euro aan Vlaamse subsidies terug te eisen en er de reconversie mee in gang te zetten, om te onderzoeken wat er nog mogelijk is in Genk. Het grootste cadeau dat we de directie van Ford nu kunnen doen, is vechtend over straat rollen in een zoektocht naar schuldigen. Ik heb altijd zo graag bij Ford Genk gewerkt omdat we er ongelooflijk sterk aan elkaar klitten. Samen keihard werken, samen pinten pakken, samen lief en leed delen. Laten we ons nu uit elkaar spelen, dan gooien we al bij voorbaat de handdoek in de ring. Dus hou je eigen gelijk voor jezelf en help ons om zoveel mogelijk mensen zo snel mogelijk weer aan de slag te helpen. Om Genk een nieuwe toekomst te geven, om Limburg een nieuwe toekomst te geven.

Meryame Kitir: vrije tribune in De Morgen