de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Georges De Batselier.

 

6 oktober WAARSCHUWINGSACTIE GEEN STAKING

ABVV-Metaal houdt samen met de collega's van ACV en ACLVB op 6 oktober 2008 een waarschuwingsactie. Die dag informeren we de werknemers uit onze sectoren over het  sociale overleg en de onderwerpen die op dit moment op de onderhandelingstafel liggen. Deze actiedag kadert in de interprofessionele actiedag waartoe de vakbonden hebben opgeroepen. Wij zijn het eens met de eisen, maar niet met de strategie.

Wij stellen vast...

  • Dat de koopkracht zienderogen achteruitgaat en de regering niets onderneemt
  • Dat de werkgeverskoepels provoceren met hun aanvallen op de index
  • Dat de werkgevers van de gelegenheid misbruik maken om de afgesproken maatregelen inzake de welvaartsvastheid van de uitkeringen te koppelen aan bijdrageverlagingen en belastingkortingen voor de bedrijven
  • Dat in de metaalsectoren de herstructureringen onverminderd doorgaan

De juiste strategie...

Wij staan in het najaar voor moeilijke interprofessionele onderhandelingen en de sectorale onderhandelingen van voorjaar 2009 beloven niet veel beters. Het verhogen van de koopkracht is onze zorg, maar werkzekerheid is dat ook. Wij menen dat bedrijven platleggen in deze fase van de sociaal overleg niet alleen voorbarig, maar ook nefast is voor de tewerkstelling in de metaal- en aanverwante industrie.

Daarom houden we op 6 oktober een gerichte actie die tot doel heeft de militanten en de leden te informeren over het slechte sociale klimaat en over onze prioriteiten, met name:

  • Laat onze index met rust; De minimumlonen moeten opgetrokken worden
  • Wij eisen vrije onderhandelingen in onze sectoren
  • De energiekosten moeten omlaag, een extra inspanning is noodzakelijk voor de laagste inkomens
  • De maatregelen inzake de welvaartsvastheid van de uitkeringen moeten onvoorwaardelijk uitgevoerd worden
  • Er moet eindelijk werk gemaakt wordt van de werkzekerheid voor de metallo's.

Voor werk en inkomen. Voor overleg. Samen Sterk.

Herwig Jorissen
Voorzitter

Artikels De Standaard  - Het Laatste Nieuws  - De Morgen
Persbericht ACV-Metaal
Provinciaal pamflet Metaal Antwerpen
Provinciaal pamflet Metaal Vlaams Brabant
Provinciaal affiche Metaal West-Vlaanderen

Vierde dag van de uitzendkracht - eerste globale actiedag tegen precaire arbeid

Samen met het ABVV organiseert ABVV-Metaal op 17 september de dag van de uitzendkracht. Bij deze werker vindt men trouwens de 2008 editie van ‘Interim Times'. Het is de vierde dag VAN de uitzendkracht en niet TEGEN de uitzendkracht. Dat is een belangrijk onderscheid. Uitzendarbeid heeft zijn specifieke plaats op de arbeidsmarkt. Niemand zal dat ontkennen. Alleen merken we dat in te veel gevallen misbruik gemaakt wordt van uitzendarbeid: dagcontracten, structurele uitzendarbeid die jaren aansleept, de vraag naar uitzendcontracten van onbepaalde duur,... Uitzendarbeid verwordt dan tot een middel om een ongebreidelde flexibiliteit op maat van de werkgever in te voeren. Terwijl de onzekerheid voor de werknemer hand over hand toeneemt.

Voor ABVV-Metaal moet er een halt komen aan dit misbruik. Voor ons kadert de vierde dag van de uitzendarbeid daarom in een ruimer kader. Zowel de Europese als de Internationale Metaalbond voeren momenteel actie tegen precaire arbeid.  De Europese Metaalbond omschrijft precaire arbeid als een combinatie van jobs met weinig of geen werkzekerheid, lage of onzekere lonen, weinig of geen sociale zekerheid, weinig of geen opleiding, weinig of geen veiligheid op het werk, geen vakbondsvertegenwoordiging.Het is duidelijk dat precaire arbeid een zeer ruim begrip en wisselt van bedrijf tot bedrijf, van  land tot continent: wat precair is voor een arbeider in Antwerpen is misschien wel een droom voor een werknemer in de sloppenwijken in India. Maar het is evenzeer duidelijk dat ook bij ons heel wat arbeiders jaren aan een stuk in een precaire, kwetsbare tewerkstelling zitten.

Op 7 oktober organiseren de EMB en de IMB een gezamenlijke actiedag tegen precaire arbeid. De doelstellingen zijn duidelijk:

  • de uitbreiding van precaire arbeid moet stoppen
  • precaire werknemers hebben recht op dezelfde loon- en arbeidsvoorwaarden
  • werknemers moeten rechtstreeks aangeworven worden en indirecte aanwerving moet ontmoedigd worden
  • werkzekerheid moet gegarandeerd worden alsook een volledige bescherming op het vlak van veiligheid en gezondheid 

Op vraag van Federgon zijn er op dit moment besprekingen in de Nationale Arbeidsraad. Federgon wil de opheffing van alle verbodsbepalingen en een versoepeling van de voorwaarden om uitzendarbeid toe te laten. Ook al staan we open voor voorstellen om uitzendarbeid te moderniseren, we verwerpen een verdere liberalisering van de arbeidsmarkt. Voor ons staat voorop dat de controle verbeterd en effectief uitgevoerd moet worden. Zoals steeds is onze eerste bekommernis er zorg voor te dragen dat uitzendarbeiders gelijke rechten hebben. Daarom bv. ook waren wij één van de eerste sectoren met een regeling aanvullend pensioen voor uitzendarbeiders. We zullen niet toestaan dat deze verworven rechten terug in vraag gesteld worden.

Wie meer wil weten over de vierde dag van de uitzendkracht en de eerste globale actiedag tegen precaire arbeid kan terecht op de diverse sites:

België : www.stopmisbruik.be
Europa: www.precariouswork.eu
Internationaal: www.imfmetal.org

Herwig Jorissen
Voorzitter

Hoe zeg je "Prettige Vakantie" in Lanklaar of in Hoboken? (ongecensureerde versie*)

Het laatste edito voor de vakantie is het edito waar wel elkaar na een druk en zwaar professioneel en / of syndicaal jaar ‘Prettige Vakantie' toe wensen. Een moment om samen met het gezin de batterijen terug op te laden. Bedrijven willen de laatste jaren nog al eens dat moment uitkiezen om een slechte boodschap de wereld in te sturen. Waarschijnlijk vanuit het cynische idee dat de zon, de zee en de uittocht tegenstand en de aandacht van de publieke opinie snel zal doen stilvallen. Ook dit jaar was het weer zover.

Eerst was er Philips-Brugge. Door een gunstige wind kregen de vakbonden een plan in handen voor de sluiting van de televisieafdeling van Philips Brugge vlak voor de eindejaarsperiode. Een plan dat alles voorzag: de sluiting, het overbrengen van de productie naar Hongarije,de mogelijke tegenstand van de vakbonden... Hiermee geconfronteerd reageerde de directie voorspelbaar. Het zou om slechts één mogelijk scenario gaan, het was slechts een oefening en meer van dat fraais. Alsof je scenario's oefent met de toekomst van 154 werknemers. Op een bijzondere ondernemingsraad heeft de directie toegegeven dat het slecht gaat en dat men slechts werkzekerheid kan geven tot maart 2009. Drie maanden respijt. Bij de vakbonden overheerst dan ook het gevoel, dat men het slechte nieuws om tactische redenen drie maanden heeft opgeschoven. In Philips-België werkten ooit meer dan 20.000 mensen, waarvan 2400 alleen in Brugge.

Nog maar koud gepakt door het verhaal van Philips Brugge of Bekaert kondigde aan dat om concurrentieel te kunnen blijven ze hun staalkoordactiviteiten in België dienden te herschikken. “Herschikken” klinkt dan wel netjes maar het betekent dat de vestiging in Waregem geïntegreerd zal worden in Zwevegem en Aalter en het ergst van al dat Bekaert-Lanklaar dichtgaat. Bekaert-Lanklaar is jammer genoeg een zelfde verhaal als dat van Philips-Brugge. Op het toppunt werkten er een 1000tal mensen, maar de opeenvolgende herstructureringen deden de werknemers bestand slinken tot de 136 die er nu nog over zijn. Deze 136 hebben nu te horen gekregen dat ze ook op straat zullen staan. Alle vestigingen van Bekaert hebben hun solidariteit getoond met een 24-uren staking. De informatie en consultatiefase wordt afgerond na de zomer, waarna de onderhandelingen over een sociaal plan zullen opgestart worden. Natuurlijk doen we er alles aan om, zoals steeds, de belangen van onze arbeiders maximaal te verdedigen. Maar dat neemt niet weg dat voor deze arbeiders en voor hun gezinnen de vakantie zich zeer onzeker aankondigt. De botheid waarmee een directie aankondigt te sluiten of een oefening te maken is en blijft voor elke mens met een hart verbijsterend. Hoe zeg je vandaag ‘Prettige Vakantie' in Lanklaar?

Alsof het nog niet genoeg is krijgen we een zoveelste koude boodschap. Amper één maand nadat velgenfrabikant Hayers-Lemmerz overgenomen werd door het Duitse BBS, een dochteronderneming van Punch International, kondigt men aan de vestiging in Hoboken te sluiten en deproductie over te hevelen naar Duitsland. Cynisch voegt men er aan toe dat het niet de oorspronkelijke bedoeling van de overname was, maar dat het machinepark van Hayes-Lemmerz meer veraarloosd en verouderd was dan gedacht. Tot voor kort rolden de wielen van Europese luxewagens als Bentley, Mercedes en Porsche er nochthans van de band. 315 personeelsleden staan in volle vakantie op straat. De vrije markt op zijn allerkilst. Hoe zeg je vandaag 'Prettige Vakantie' in Hoboken?

En toch moeten we het doen, elkaar ‘Prettige Vakantie' wensen, omdat we het nodig zullen hebben om de batterijen op te laden. Want het is een druk 2008-2009 dat zich aankondigt: met de interprofessionele en sectorale onderhandelingen en met de voorbereiding van ons eerste Statutair Congres als autonome Vlaamse centrale (*) en met alle strijden die er gevoerd moeten worden: klein en groot.

Herwig Jorissen
Voorzitter

(*) In de print - editie van de Nieuwe Werker is “als autonome Vlaamse centrale” gecensureerd en vervangen door ABVV-Metaal

Heel wat hoofd- en handenarbeid nodig het komende jaar

Het nieuwe werkjaar is alweer begonnen. En de agenda belooft druk te worden. Er zijn de interprofessionele onderhandelingen die dit najaar starten, onmiddellijk gevolgd door de sectorale onderhandelingen begin volgend jaar. Iedereen weet dat het moeilijke interprofessionele onderhandelingen zullen worden. De kans dat er een regering is die met extra middelen de zaak kan smeren is bovendien zeer klein. Ten eerste durft niemand te voorspellen of en voor hoelang we nog een regering zullen hebben. Ten tweede zal het hoe dan ook een regering zijn met weinig overschot en met weinig extra's om uit te delen. Voor ons komt er nog eens de moeilijkheid bovenop dat Agoria ons de rekening zal willen presenteren van de ruim honderd koopkrachtakkoorden die werden afgesloten begin 2008.

Door de uitspraak van het Arbeidshof in Antwerpen kwam ook het arbeiders-bediendestatuut terug op de politiek-sociale agenda. Het arrest bevestigt vroegere uitspraken. In deze gaf de rechtbank Bob Meert gelijk tegenover zijn vroegere werkgever, Alcatel. Omdat zijn functie als systeemmeester vooral uit denkwerk bestond, moest hij een bediendecontract hebben gekregen en had hij bijgevolg ook recht op een aanvullend pensioen (in die periode hadden de metaalarbeiders nog geen recht op een aanvullend pensioen, nu wel). Professor Blanpain was er natuurlijk als de kippen bij om de vakbonden met alle zonden Israëls te overladen. De voorzitster van sp.a pleitte in een opmerkelijke column in de Morgen voor één werknemersstatuut. Ze constateerde terecht dat het onderscheid tussen arbeiders en bedienden niet meer van deze tijd is. Dat het bovendien ronduit beledigend is om in een kennismaatschappij te doen alsof sommige werknemers niet zouden nadenken. Tegelijk merkte ze op dat de Belgische arbeider, gemeten naar de wettelijke opzegtermijnen, zo ongeveer de slechtst beschermde werknemers van Europa zijn. Ze constateerde eveneens dat de sociale partners, ondanks de dure eden gezworen in verschillende interprofessionele akkoorden, nog geen stap dichterbij een oplossing staan. “Het zou onverantwoord zijn om opnieuw twee jaar tijd te verliezen. In de volgende maanden zullen de partners tot duidelijke afspraken moeten komen. Geen voornemens, maar concrete invullingen (...). Als de sociale partners opnieuw mislukken, moet de politiek zijn verantwoordelijkheid nemen”, aldus Caroline Gennez.

ABVV-Metaal pleit als enige arbeiderscentrale al decennia voor één werknemersstatuut. Op het laatste Statutair Congres met de Waalse kameraden in 2005 deden we dezelfde constatering als de voorzitster van de sp.a, namelijk dat de verschillende interprofessionele onderhandelingen voor geen enkele doorbraak gezorgd hebben. Het enige concrete resultaat was dat de nodige maatregelen uitgesteld werden. We herhaalden toen ons pleidooi om het werknemersstatuut zo snel mogelijk langs wettelijke weg te regelen als de sociale partners er door interne tegenstellingen niet in slagen om deze discriminatie de wereld uit te helpen. We realiseren ons maar al te goed dat zo'n werknemersstatuut heel wat gevolgen zal hebben. Ook voor het sociaal overleg zoals dat al bestaat in België. Maar zoals altijd is angst een slechte raadgever. Of het nu de angst is van vakbonden voor de verworvenheden van bepaalde groepen van werknemers of de angst van sommige werkgevers dat zo'n statuut voor hen de loonkost fiks zal verhogen.

In ieder geval staat het werknemersstatuut opnieuw op de agenda. Van de komende onderhandelingen, maar ook van het eerste congres van ABVV-Metaal. Dat is nog een opdracht voor het komende jaar. In juni 2009 houdt het Vlaamse ABVV-Metaal zijn eerste Statutair Congres. Er is dus genoeg hoofd- en handenarbeid te verrichten de komende maanden.

Herwig Jorissen
Voorzitter

Het taboe van de regionalisering

De discussie in de media wordt beheerst door twee thema's: de koopkracht en 15 juli met zijn pakket voor een tweede ronde in de staatshervorming. De koopkracht leeft bij de mensen, de staatshervorming bij de politiek. Rond de koopkracht voeren we acties, kondigen het Rood Alarm af, nemen duidelijke standpunten in (‘Het ABVV zal niet laten raken aan de index”). En terecht. Over dat andere onderwerp zwijgen we als vermoord.

Staatshervorming en regionalisering zijn heikele woorden voor de vakbond in het algemeen en het ABVV in het bijzonder. Misschien is dat wel begrijpelijk. Het betekent in ieder geval dat we de hervorming van de federale staat noodgedwongen hebben ondergaan. We hebben in de mate dat het nodig was onze structuren aangepast (met de oprichting van de Vlaamse, Waalse en Brusselse Intergewestelijke). Maar we hebben vooral ook achter de feiten aangehold. In het begin was dat misschien niet zo erg. Het ging immers om bevoegdheden die niet onmiddellijk tot onze kernactiviteiten behoorden. De oprichting van de cultuurcommissies was in1970 allicht niet iets wat ons zorgen baarde. Maar dat schoof met elke volgende ronde een beetje meer op: onderwijs, milieu, beroepsopleiding, arbeidsbemiddeling,... Met wat nu op tafel ligt dreigt men echt naar het hart van de vakbond te gaan, met onder andere de discussie over de regionalisering van de arbeid. Wie nu nog achter de feiten aanloopt, moet vroeg of laat niet verwonderd zijn als blijkt dat hij hopeloos te laat is.

Het Statutair Congres van 2002 van het ABVV betoonde zijn gehechtheid aan het behoud van de federale solidariteit en beklemtoonde dat drie terreinen ten alle prijze federaal moeten blijven:

  • de wet van 1968 m.b.t. de paritaire comité's en de collectieve arbeidsovereenkomsten
  • het arbeidsrecht
  • de sociale zekerheid

Het is de terechte bezorgdheid om de interpersonele solidariteit die op dit moment slechts door een minderheid in vraag gesteld wordt.

Met respect voor deze congresbeslissing kan er echter wel degelijk nagedacht en gediscussieerd worden over wat de kerntaken moeten zijn van elke overheid (zowel Federaal als deze van de gemeenschappen en gewesten). Hoe we er voor kunnen zorgen dat elke overheid een sociaal beleid kan voeren dat maximaal ten goede komt aan de inwoners van dit land, zowel deze van het Noorden, het Zuiden als van het Centrum. En hoe we er kunnen voor zorgen dat elke overheid financieel sterk genoeg is om zo'n beleid ook uit te voeren: nu maar met de vergrijzing in het achterhoofd vooral ook in de toekomst. Als we met de vrees van het domino-effect voor ogen elke regionalisering blijven zien als een (mogelijke) aantasting van de federale solidariteit, dan zullen we verkrampt blijven reageren. Iedereen met een notie van politieke geschiedenis kan het tij zien van 1970 tot nu. Op een bepaald moment moet je durven besluiten dat als je het tij niet kan keren, het misschien beter is om het te proberen bij te sturen. Maar dan moet je ook durven meedenken en meepraten.

Het is dringend tijd dat ook binnen het ABVV deze discussie gevoerd wordt, dat er vorming over gegeven wordt, dat het gebeurt met onze miltanten en in de besturen en instanties: open en zonder angst.  Want de discussie over de organisatie van de samenleving is een bij utstek linkse discussie.

Herwig Jorissen
Voorzitter