de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Georges De Batselier.

 

De weg is lang, onze vastberadenheid even groot

Meer dan een half jaar geleden heeft ABVV-Metaal als eerste publiekelijk gezegd “Opel gaat dicht tenzij we er in slagen om de koers van het schip 180 graden te doen keren”. Deze houding was toen niet ingegeven door pessimisme maar door realiteitszin. Sindsdien is een lange en noodzakelijke weg afgelegd:

  • Opel moest loskomen van General Motors
  • De Vlaamse regering moest met boter bij de vis komen, wat gebeurde met de garanties voor 500 miljoen euro
  • Magna was de enige ernstige kandidaat voor de toekomst van Opel en van Antwerpen.

Zo ver zijn we. En nu begint de echte strijd. Na de uitspraken van de hoofdonderhandelaar van General Motors, John Smith, leek het in de media alsof de fabriek in Antwerpen definitief ging. Dat zou ook zo geweest zijn bij een overname door RHJI of indien GM zelf Opel zou behouden hebben. Met de overname van Magna begint het verhaal voor een mogelijke toekomst voor de fabriek in Antwerpen pas echt. Dat is niet ingegeven door een naïef optimisme, maar door realiteitszin. 

Nu moet een duurzaam ondernemingsplan op tafel komen voor Opel. Van het personeel wordt een “bijdrage” (inlevering) van 1,2 miljard euro gevraagd. De Europese Opel vakbonden hebben zich bereid verklaard maar onder duidelijke voorwaarden: geen bedrijfssluitingen en geen naakte ontslagen, maar een eerlijke verdeling van de productie en de herstructureringslast. Klaus Franz, voorzitter van de Europese Ondernemingsraad, verklaarde heel duidelijk, ook nadat de deal beklonken was en ondanks de ‘garantie' dat alle vestigingen in Duitsland zouden  openblijven . "Antwerpen moet open blijven. Alle Europese fabrieken kunnen blijven bestaan als de betrokken landen in totaal 1,6 miljard euro bijdragen”.  Voordien was de Voorzitter van IG-Metall al even duidelijk geweest. Ook IG-Metall staat voor de solidariteit tussen alle Europese vestigingen zou gaan. Op woensdag 23 september verzamelen de Europese Opel vakbondsvertegenwoordigers in Antwerpen om te overleggen en dan zal blijken dat de vakbonden bij Opel minder protectionistisch reageren dan de Duitse regering.

Natuurlijk kan niemand met zekerheid de uitkomst voorspellen. Maar voor ABVV-Metaal is het duidelijk dat we met Antwerpen, één van de beste leerlingen van de Opel klas, nog altijd alle troeven in handen hebben.Opel Antwerpen is al dikwijls ten grave gedragen en telkens hebben de vakbonden en de werknemers er voor gezorgd hebben dat in de Antwerpse haven nog altijd auto's geproduceerd worden.

Herwig Jorissen
ABVV-Metaal

Zullen zes van deze kinderen werkloos zijn in 2020?

Het was  weer de eerste schooldag... en traditioneel vloeiden  weer heel wat traantjes : van kinderen en van de ouders die zich dapper proberen te houden. Aan de schoolpoorten zullen de woorden ‘economie', ‘werk' en ‘crisis' allicht nog heel ver weg klinken. Dat is voor later. Alleen moet later nu voorbereid worden. De Vlaamse regering en de Vlaamse sociale partners ondertekenden het Pact 2020 dat er borg voor moet staan dat ook dan onze economie en welvaart gegarandeerd zijn. De vraag is welke welvaart en welke economie?



In de ergste crisis sedert de Grote Depressie werd vooral de industrie zwaar getroffen.  In Vlaanderen steeg de werkloosheid vooral in de meer industriële regio's. En ook al kennen we nu een productieheropleving omdat de stocks weer moeten aangevuld worden, het betekent niet dat we al van een duurzaam herstel kunnen spreken.

Niemand zal het economisch belang van de dienstensector in vraag stellen, maar dat neemt niet weg dat de industrie onontbeerlijk is en blijft voor de Vlaamse welvaart. Bijna vier op tien Vlamingen verdienen hun brood dankzij de industrie : een 450.000-tal rechtstreeks en een 300.000-tal onrechtstreeks. Groothandel, transportsector, loonadministratie, onderhoud, uitzendarbeid... allemaal jobs die afhankelijk zijn van de industriële activiteit.

Daarom vragen wij  dat er dringend werk gemaakt wordt van een toekomstgericht, duurzaam industrieel beleid en lanceren we onze campagne ‘Investeer in de industrie'.  Als we willen vermijden dat vier van de tien kinderen die vandaag de scholen binnen gaan geen job zullen vinden, moeten we er nu werk van maken.

Herwig Jorissen
Voorzitter

Een uiterst succesvol eerste Statutair Congres van ABVV-metaal

Op 11 en 12 juni hielden we in Gent ons eerste Statutair Congres. Het was een congres op het einde van een zeer bewogen statutaire periode. Immers een organisatie met een geschiedenis van meer dan honderd jaar nodigt haar militanten uit op een eerste statutair congres. Vier jaar geleden hield de CMB in Antwerpen nog het 59ste statutair congres, een moeilijk en historisch congres. Vlak voor dat congres ontstonden binnen de toenmalige CMB onoverkomelijke spanningen tussen Noord en Zuid. Met als gevolg dat het Congres aan het secretariaat de opdracht gaf om een structuur en werking te ontwikkelen die rekening zou houden met de verschillende realiteiten op economisch, politiek en filosofisch gebied in Noord en Zuid. Een jaar later leidde dit tot een Buitengewoon Congres waar twee autonome entiteiten ontstonden: ABVV-Metaal en MWB, de kameraden uit Wallonië en Brussel. Het Congres in Gent was het eerste congres na de splitsing in 2006.

Het Congres werd voorgezeten door Patrick Mertens, Provinciaal Secretaris ABVV-Metaal Oost-Vlaanderen en geopend door Daniel Termont, burgemeester Stad Gent. Het congres werd toegesproken door Fernando Lopes, adjunct Secretaris Generaal Internationale metaalbond, Peter Scherrer, Secretaris-Generaal Europese Metaalbond en Rudy Deleeuw, Voorzitter ABVV.  Alledrie gingen ze dieper in op de huidige economische crisis. Ze hielden een pleidooi voor duurzame jobs en beklemtoonden dat het niet kan dat werknemers de crisis zouden betalen. De vorige voorzitters van de CMB Jacques Fontaine, Michel Cossaer en Fernand De Coster werden eveneens in de bloemen gezet. In aanwezigheid van een honderdtal binnenlandse en buitenlandse gasten (uit 25 landen en meer dan 30 vakbonden) werd verder een eerbetoon gebracht aan de componist van de Internationale, de Gentenaar Pierre De Geyter. Dat laaste gebeurde door een roadmovie met Live Blanquaert die in alle provincie metaalmilitanten interviewde, onderbroken door live muzikale interventies van Kris De Bruyne. Voor het Congres componeerde Kris De Bruyne een ode aan Pierre De Geyter en maakte hij een vertaling van ‘This land is your land' van Woody Guthrie.

Het eerste Statutair Congres viel midden één van de ergste crisissen ooit. Wat begon als een crisis van het casinokapitalisme, mondde uit in de eerste echte crisis van het mondiale kapitalisme. Terwijl onze overheden met het geld naar de banken gingen, stokte de productie, viel onze industrie stil en werden de arbeiders getroffen door drastische herstructureringen en dramatische sluitingen. Het was deze realiteit die als een schaduw over alle interventies hing.

Gedurende anderhalve dag discussieerden 250 congressisten over het moreel verslag van de afgelopen statutaire periode, over de congresresolutie ‘Voor een echte industrievakbond binnen het ABVV' en over de nieuwe statuten. Zowel het moreel verslag, als de algemene en actualiteitresolutie als de statuten werden met een quasi unanimiteit aanvaard. Voor de komende vier jaar legde het Congres een 11-punten programma vast dat als leidraad moet dienen voor de werking.

Tijdens het Congres werd er ook uitgebreid gediscussieerd over het nieuwe concept van de vorming, dat geïntroduceerd werd in de afgelopen statutaire periode. Vorming is altijd en zal altijd belangrijk zijn voor ABVV-Metaal. Het is wat onze vakbond sterk maakt. Ieder heeft op een open manier, maar steeds vanuit een gedeelde bezorgdheid, zijn visie gegeven. Deze discussie is een toonbeeld van het verloop van de discussies op het Congres: kritisch, open maar na de antwoorden werd unaniem één lijn getrokken.

Op het Congres  lanceerde ABVV-Metaal ook de campagne ‘Investeer in de industrie'. 765.000 werknemers of veertig procent van de werkende Vlamingen heeft een job in de industrie of dankzij de industrie en de industrie zorgt voor veertig procent van de globale welvaart in Vlaanderen. ABVV-Metaal heeft zich zeer nadrukkelijk geprofileerd als een industrievakbond. Dat wil zeggen dat we een vakbond zijn die opkomt voor de belangen van een duurzame industrie. We hebben nood aan regeringen die durven inzetten op een industriële politiek die meerwaarde en welvaart creëert. Een industrievakbond komt in eerste instantie op voor de werknemers in de industrie. Het Congres heeft duidelijk gemaakt dat één zaak prioritair is: het werknemersstatuut. Niet een harmonisering van de beide statuten, maar één statuut voor alle werknemers. Zodat de discriminatie tussen arbeiders en bedienden eindelijk ophoudt te bestaan. Over onze campagne zullen we uitgebreid berichten in de komende edities van de Werker.

Tenslotte herverkoos het Congres het huidige secretariaat: Georges De Batselier als ondervoorzitter,Ortwin Magnus als Algemeen Secretaris en mezelf als Voorzitter. Namens het secretariaat bedanken we iedereen voor het vertrouwen en beloven we er met inzet en volharding opnieuw tegen aan te gaan. En dat is nodig. Want tijdens het Congres gingen de arbeiders van ON Semiconductor in Oudenaarde staking: 263 werknemers kregen hun ontslag. In tegenstelling tot bij de bedienden werden voor de arbeiders niets eens de geldende CAO's gerespecteerd. En in de week na ons Congres kondigde Philips aan dat het de productieafdeling in Brugge zou sluiten. Het zette ons allemaal in één klap weer met de voeten op de grond.

Herwig Jorissen
Voorzitter

Prettige vakantie? Hoe lang schijnt de zon nog in de industrie?

Het is weer de periode van het jaar dat we elkaar een ‘prettige vakantie' toewensen. Al zullen vele arbeiders en hun gezinnen de vakantie met meer ongerustheid ingaan dan de voorgaande jaren. De zon schijnt wel. Maar hoe lang nog?

Het Federaal Planbureau heeft onlangs zijn – toch al niet optimistische – cijfers bijgesteld. Ook voor 2010 voorspelt men nu al een negatieve groei van 0,3%. Pas in 2011 zal de economie weer groeien (+1,9%).  Onze arbeiders die al maanden geconfronteerd worden met massale tijdelijke werkloosheid weten maar al te goed wat dat zal betekenen na de zomer: zware herstructureringen en regelrechte sluitingen. 

Dat de rampzalige economische situatie tot nu nog niet tot een spectaculaire toename van de werkloosheid heeft geleid, komt doordat de werknemers gemiddeld een pak minder uren werken dan voorheen: 352 uur per kwartaal tegen 368 uur één jaar geleden. Maar nu er geen of zeker geen krachtig herstel van de economie zit aan te komen op korte en middellange termijn, verwacht iedereen zware tijden in de bedrijven en op de arbeidsmarkt in het algemeen.

Volgens het Planbureau verdwijnen er dit jaar 30.000 jobs en volgend jaar 82.000. En dan komen er op dit moment ook nog eens 60.000 jongeren bij op de arbeidsmarkt. De werkloosheidsgraad zal volgend jaar, maar ook in 2011, klimmen boven de 15%, het hoogste cijfer sinds de Tweede Wereldoorlog. Nog altijd volgens datzelfde Planbureau.

In de industrie, en met name de metaalindustrie, zijn de zwaarste klappen gevallen en daar zullen ook na de zomer zware klappen vallen. Door de discriminatie tussen het arbeiders- en bediendestatuut zijn en zullen het telkens weer de arbeiders zijn die de hoogste prijs betalen. Ook al slagen we er soms – gelukkig – in om, zoals onlangs nog bij Vyncolit in Gent, samen te onderhandelen voor arbeiders en bedienden en om voor alle werknemers één sociaal plan op te maken.

Op ons Congres lanceerden we onze campagne ‘Investeer in de industrie'. Het is zonneklaar dat dit meer dan ooit nodig zal zijn, ook nu op alle niveaus regeringen zullen aantreden zonder of met weinig beleidsruimte. Misschien net daarom zullen we na de zomermaanden met volle kracht campagne voeren, zoals we ook het werknemersstatuut op de agenda zullen zetten (zoals het Congres ons trouwens opgedragen heeft – zie het elfpuntenprogramma op deze pagina). Want het kan niet zijn dat er in 2010 nog maar eens een ABVV-Congres passeert waarbij onze arbeiders weer op hun honger blijven zitten en de discriminatie gewoon blijft verder bestaan.

We hopen dat ondanks de onrust voor wat er komen zal, ondanks de onrust om de vraag of hun en onze kinderen straks, als de festivals voorbij zullen zijn, werk zullen vinden, deze vakantie toch de nodige rust mag brengen. Waar we ook vertoeven, in eigen land of (ver weg) in het buitenland, we zullen van de vakantie gebruik moeten maken om onze batterijen op te laden. Want we zullen het nodig hebben.

Herwig Jorissen
Voorzitter

Links in Vlaanderen

Op 7 juni trok Vlaanderen naar de stembus om een Vlaams en Europees parlement te verkiezen en heeft het een totaal versnipperd politiek landschap achtergelaten. Nadien bleek dat het makkelijker is om achteraf analyses te maken, dan om vooraf resultaten te voorspellen. De politicologen en andere opiniemakers leggen ons alweer haarfijn uit wie wat wanneer heeft fout gedaan.

Een aantal zaken zijn wel duidelijk:

  • in tijden van crisis en onzekerheid kiest men voor stabiliteit en zekerheid, wil men oude vertrouwde waarden die de Vlaamse kiezer verbindt met de CD&V (zoals men dat in Wallonië ondanks alle schandalen verbindt aan de PS)
  • tijden van economische crisis zijn geen goede tijden voor de progressieve zijde, niet vroeger, niet nu, niet in Vlaanderen, niet in Europa (met als uitzondering misschien Wallonië)
  • Vlaanderen heeft voor centrumrechts gestemd, maar extreemrechts (Vlaams Belang) heeft klappen gekregen en poujadistisch rechts dat inspeelt op de antipolitiek (Lijst Dedecker) heeft het ondanks alles niet kunnen waarmaken
  • Vlaanderen heeft Vlaams gestemd: van separistisch Vlaams tot gematigd Vlaams, maar Vlaams

Het worden misschien moeilijke momenten voor degenen die een nieuwe Vlaamse regering moeten samenstellen en/of de federale regering die meer en meer twee verschillende realiteiten onder één stolp moet gepast krijgen. Het worden echter des te moeilijke tijden voor ons. We komen immers hoe dan ook in een tijd terecht dat het geld op is, dat er nog weinig cadeaus uit te delen vallen en besparingen weer te boventoon zullen voeren. Of we nu wel of niet in de regering zullen zetelen, de verkiezingsuitslag heeft diegenen die staan voor een sociaal beleid niet versterkt. Integendeel.

Zij die aan progressieve kant meenden te moeten kiezen voor verdeeldheid in naam van de zuiverheid, zijn eraan voor de moeite. Ze halen de kiesdrempel geenszins. Ze krijgen de big bang als een boemerang in het eigen gezicht. En zelfs veel media-aandacht en een campagne die plat inspeelde op de antipolitieke gevoelens leveren niet meer op dan een rolletje als clown in het politieke circus.

Ook als vakbond moeten we evenwel ook naar onszelf durven kijken. Twee arbeiderscentrales hebben openlijk opgeroepen om voor de Sp.a te stemmen (wij en de transportcentrale). Bovendien riep het ABVV op om zeker links – progressief te stemmen. Als ik alle progressieve stemmen optel en vergelijk met het ledental van het ABVV, dan kom ik er tienduizenden tekort (en dan houden we niet eens rekening met het feit dat ook heel wat ACV'ers progressief stemmen). Als wij onze eigen leden niet kunnen overtuigen om progressief te stemmen, wie kan dat dan wel? En wat zegt dat over ons? En vooral wat doen we daaraan? Immers, als links geen goede uitslag behaalt, moeten we niet alleen met de vinger naar de partij wijzen. Meer dan ooit moeten we één socialistische gemeenschappelijke actie vormen. Als we verliezen, verliezen we samen, als we winnen, winnen we samen, zo zijn we groot geworden.

Herwig Jorissen
Voorzitter