de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Georges De Batselier.

 

ABVV-Metaal kent geen grenzen

Op de Metaalpagina van De Nieuwe Werker kunnen jullie uitgebreid het verslag lezen over de inleefreis die de kameraden van Oost-Vlaanderen maakten naar Kenia. Deze inleefreis vond plaats in het kader van het aids-project dat ABVV-Metaal (met de federatie Oost-Vlaanderen als peter) heeft opgezet met de Keniaanse metaalvakbond KEWU. Naast de werking rond aids-preventie bestaat een bijkomende doelstelling erin de syndicale structuren in Kenia te versterken.

Ongeveer gelijktijdig geven we in Vietnam vorming aan de kaders van de Vietnamese industrievakbond VUIT. Deze vorming kadert op haar beurt in het samenwerkingsakkoord dat we twee jaar geleden hebben afgesloten met de VUIT. De samenwerking met de VUIT beoogt in de eerste plaats niet de versterking van de vakbondsstructuren, dan wel hen te helpen het hoofd te bieden aan de nieuwe economische situatie waarmee ze worden geconfronteerd. In Vietnam is er dan ook een verandering van economisch model gaande: de overgang van staatsbedrijven naar gemengde en privé-bedrijven.

Beide projecten getuigen van de concrete internationale werking van ABVV-Metaal. En die internationale werking is meer dan ooit nodig. De economische crisis heeft alle landen en alle economieën getroffen. En dus ook alle werknemers en alle vakbonden. Nadat we eerst werden geconfronteerd met de globalisering, maakten we het afgelopen jaar kennis met de eerst echte mondiale crisis. En het enige instrument waarmee de werknemers weerwerk kunnen bieden aan het internationaal kapitalisme, dat is internationale solidariteit.

In principe kwam dezelfde materie aan bod tijdens de conferentie van de Europese Metaalbond van 17 & 18 november met als thema ‘Jobs, rechten en Collectief Onderhandelen'. Zoals de adjunct-secretaris-generaal van de EMB (en voormalig hoofd van de studiedienst van ABVV-Metaal) zei: ‘Werknemers hebben recht op waardig werk en waardige levensstandaarden.' Het is een boodschap die niet alleen voor Europa geldt, maar ook wereldwijd.

De EMB-conferentie maakte alvast duidelijk dat de strijd tegen precair werk een gezamenlijke Europese strijd is. De principes die tijdens de EMB-conferentie naar voren werden geschoven, gelden eigenlijk voor alle werknemers:

  • tewerkstelling verzekeren, sluitingen en gedwongen ontslagen vermijden
  • een actief loonbeleid uitwerken met het oog op meer koopkracht, want enkel inkomenszekerheid houdt de interne marktvraag binnen de Europese gemeenschap op peil
  • een sterkere Europese coördinatie op het vlak van collectieve onderhandelingen op poten zetten, want alleen zo kunnen we een neerwaartse loonspiraal vermijden
  • een sterkere Europese coördinatie op ondernemingsniveau op poten zetten
  • de laagste inkomens versterken door verzekerde minimumlonen

De vraag is altijd of het glas halfvol dan wel halfleeg is. En natuurlijk hebben we nog een lange weg af te leggen op het gebied van een internationale en Europese syndicale samenwerking. Anderzijds zijn we wel al goed op weg. ABVV-Metaal zal met zijn solidariteitsprojecten én binnen de Europese en Internationale Metaalbond  altijd een hevige verdediger zijn van samenwerking over de grenzen heen. Internationale solidariteit is vandaag de dag dan ook geen optie meer, maar een echte must.

Herwig Jorissen
Voorzitter

Opel ... En nu?

We hadden een perfect syndicaal parcours afgelegd. Van ten dode opgeschreven in februari 2009 tot bijna weer levend begin november na de ondertekening van het besparingsplan van 256 miljoen tussen kandidaat -overnemer Magna en de Europese Opel-vakbonden. Maar de inkt van het akkoord was nog niet droog toen het bericht dat GM Opel niet zou verkopen insloeg als een donderslag bij heldere hemel.

Acht maanden zwoegen en nu zijn we terug naar af. En we hoeven er geen doekjes om te winden. De Vlaamse Minister-president heeft gelijk als hij zegt dat we alles zullen doen om Opel open te houden, zolang Opel niet dicht is. En zoals de afgelopen maanden duidelijk is gebleken, heeft de Vlaamse regering ook daad bij woord gevoegd. Toch was het ABVV-Metaal dat begin dit jaar openlijk durfde te zeggen dat ‘Opel dicht zou gaan, tenzij wij er op zeer korte termijn in zouden slagen om het tij voor 360 graden te keren'. We waren daar, tegen alle betweters in, bijna in geslaagd en nu zijn we terug naar af.

We staan opnieuw tegenover GM die zich, dankzij Amerikaans overheidsgeld, weer gered waant. GM die zijn oude herstructureringsplan weer op tafel legt. Een plan dat dramatisch is voor onze vestiging in Antwerpen, maar op termijn ook voor Opel Europa.

De komende dagen en weken zal de Vlaamse regering opnieuw stappen zetten naar GM-Detroit. Maar het is maar de vraag of een multinational die er zijn hand niet voor omdraait om tegen de kar van Duitsland en Rusland te rijden, zich veel zal aantrekken van een Vlaamse Minister-president. De vraag stellen is, jammer genoeg, ze ook beantwoorden. Ook de Europese Opel-vakbonden zullen hun verdere strategie vastleggen. ABVV-Metaal hoopt en zal er alles aan doen dat de strategie van Europese solidariteit gehandhaafd blijft. En misschien kan de Europese Commissie nu doen waarin ze in de eerste ronde is tekortgeschoten. Er zorg voor dragen dat er beslissingen worden genomen op basis van economische criteria en niet op basis van politieke.

Ondertussen blijven die duizenden werknemers en hun gezinnen wel gevangen tussen de brute arrogantie van GM en de strijd en de hoop die de vakbonden en de politieke overheden proberen te geven. Het is moordend voor onze arbeiders en hun gezinnen. Het tragische is dat deze jojo van hoop en angst, van sluiting en redding nu al maanden aan de gang is. En desondanks blijven onze arbeiders doen wat ze al die jaren als de besten hebben gedaan en waardoor ze volgens onafhankelijke studies de best presterende fabriek van Opel zijn: auto's produceren.

We mogen de moed van deze arbeiders niet verraden en daarom moeten en zullen we er alles aan doen om GM alsnog van gedachte te doen veranderen. Want “Wir sind Opel”.

Herwig Jorissen
Voorzitter

Jobs, jobs, jobs

Vorige week werd bekendgemaakt door Agoria, de patroonsfederatie van de metaal- en technologiesector, dat er in 2009 in de technologische industrie al 25.000 jobs verdwenen zijn. Samsonite is zo het bedrijf dat het recentst in de media is verschenen met de aankondiging van meer dan 200 geschrapte jobs. Het zal jammer genoeg zeker niet het laatste bedrijf zijn.

Eind 2008 verwachtte Agoria voor het huidige jaar een banenverlies van 10.000 eenheden. Na de eerste jaarhelft stond de teller al op min 15.900 of bedroeg het banenverlies 5,3%. Voor de tweede jaarhelft gaan wellicht nog eens 9000 bijkomende banen verloren. Voor wie het nog niet duidelijk was: uit deze cijfers blijkt eens te meer dat de metaalbedrijven in ons land zwaar te lijden hebben van de crisis.

Ondertussen deden onze bedrijven massaal een beroep op tijdelijke werkloosheid. In de eerste jaarhelft werd voor niet minder dan 16% van de normale werkdagen van arbeiders tijdelijke werkloosheid ingevoerd. In de tweede jaarhelft zal dat aantal slechts lichtjes zakken tot 14%. Agoria berekende dat de invoering van tijdelijke werkloosheid heeft voorkomen dat nog eens 20.000 banen zouden sneuvelen in 2009.

En, ondanks rooskleurige berichten die her en der opduiken, is het sombere verhaal nog niet ten einde. Ruim zes op tien bedrijven zegt dat het dieptepunt van de crisis nog niet is bereikt. Voor 2010 verwacht men hoogstens een licht begin van herstel. Want de internationale conjunctuur mag dan wel weer aantrekken, het zal hoe dan ook nog heel wat langer vergen vooraleer dat effect voelbaar wordt in de investeringen van bedrijven, overheden en particulieren.

Op het moment dat we ons edito schrijven, zijn de precieze begrotingsvoorstellen van de federale regering nog niet gekend. We maken ons echter niet al te veel illusies. Het ABVV is al meer dan klaar en duidelijk geweest: het zijn niet de arbeiders die de crisis moeten betalen. Niet rechtstreeks, maar liever ook niet onrechtstreeks. Wij moeten met andere woorden ook kijken op langere termijn en de regering moet ervoor zorgen dat de crisiseffecten worden afgezwakt en dat er wordt geïnvesteerd in de toekomst. We volgen hierin Viceminister-president Ingrid Lieten (Sp.a) die zei in De Morgen: “We kunnen via onze overheidsbedrijven heel gericht investeren en jobs creëren. Jobs, jobs, jobs.” De overheid, elke overheid kan en moet op korte termijn zorgen voor een relancebeleid met toekomstgerichte maatregelen zoals bijvoorbeeld het stimuleren van Onderzoek & Ontwikkeling. De crisis is voor de (metaal)industrie nog lang niet voorbij. Maar dat mag ons niet beletten om het herstel alvast voor te bereiden.

Herwig Jorissen
Voorzitter

Industrie met beide voeten nog altijd in de crisis

Vorige week hadden we slechts één simpele boodschap in ons edito: Jobs, jobs, jobs. Dat was naar aanleiding van het persbericht van Agoria, de patroonsfederatie in de metaal en technologiesector. Agoria voorspelde dat er in 2009 25.000 jobs zouden verdwijnen in onze sector. Op dat moment hadden we net het slechte nieuws bij Samsonite vernomen. Daarom schreven we dat het zeker niet het laatste slechte nieuws zou zijn. De Werker lag nog niet  bij iedereen in de bus en toen was het al zover. Een klein overzicht van oktober 2009, een maand waarin de beurzen weer aantrekken en de banken opnieuw superbonussen uitkeren.

  • 6 oktober: Samsonite kondigt een collectief ontslag aan dat mogelijk 211 van de ruim 700 werknemers treft (161 arbeiders en 50 bedienden).
  • 6 oktober:  Bij Cogebi, producent van isolatiematerialen, staan 65 van de 180 banen op de tocht. Volgens de directie zijn de maatregelen noodzakelijk om de activiteiten en de toekomst van de site op lange termijn te kunnen vrijwaren.
  • 12 oktober: Bij de producent van textielmachines Van De Wiele in Kortrijk staan 27 jobs (16 arbeiders en 11 bedienden) op de helling.
  • 13 oktober: Het elektronicabedrijf C-Mac Electromag in Ronse wil 12 arbeiders en 3 bedienden ontslaan. C-Mac is vooral toeleverancier voor de automobielindustrie.
  • 20 oktober: LAG Trailers, fabrikant van tankwagens, opleggers voor vrachtwagens en industriële voertuigen, gaat over tot collectief ontslag. 100 arbeiders dreigen hun baan te verliezen. Einde 2008 werden al de contracten van 80 uitzendkrachten stopgezet en begin 2009 werden 100 tijdelijke contracten niet verlengd.
  • 22 oktober: Bij Limeparts (LMP) verdwijnen tegen het eind van dit jaar 30 banen (20 arbeiders en 10 bedienden).
  • 22 oktober: Bij Nexans Euromold in Erembodegem sneuvelen 90 van de 318 jobs (75 arbeiders en 15 bedienden). Nexans voerde al eerder voor 40 procent van de werknemers tijdelijke werkloosheid in. 

Bedrijven over heel Vlaanderen (alleen Antwerpen wordt (voorlopig?) ontzien) worden getroffen. Als je een groot gevecht aan het voeren bent (zoals bij Opel Antwerpen), loop je het risico de kleinere veldslagen uit het oog te verliezen. Dat beseffen we maar al te goed. Je zal niet vlug een minister tegenkomen die zijn verontwaardiging uit over LMP, LAG of Nexans.

Maar al die kleine rampen leiden ook tot een grote catastrofe. En ze dragen bij tot de verdere aantasting van ons industrieel weefsel. Waar het ons het hardst pijn doet, net daar worden we dag na dag getroffen. Daardoor staat iedereen die misschien betoverd was geraakt door hoopgevende berichten in de media weer met beide voeten op de grond. Een verminderde productiviteit en/of tijdelijke werkloosheid biedt een tijdje soelaas, maar we weten ook allemaal dat daar ooit een eind aan moet komen. Een toekomstgericht industrieel beleid is nodig. En de regering moet er grondig en dringend werk van maken. Dergelijke plannen nemen echter niet weg dat onze industrie  - hier en nu – snakt naar de nodige ademruimte. Want aan de toekomst begin je altijd vandaag te bouwen.

Herwig Jorissen
Voorzitter

Europese solidariteit voor Opel Antwerpen

“Alleen de vakbonden en de werknemers kunnen Opel Antwerpen redden.” Deze boodschap werd in de Belgische media verkondigd door Peter Scherrer, secretaris-generaal van de Europese Metaalbond, in de week voor de solidariteitsmanifestatie . Met deze woorden sloeg hij de spijker op de kop. Immers,  zoals we al zo vaak hebben herhaald, voeren we  sedert begin dit jaar een schijnbaar onmogelijke strijd. We werpen ons in deze strijd om erin te slagen Opel Europa en al haar vestigingen een duurzame toekomst te bezorgen. Zowel in de buitenwereld als in de media is onze strijd op veel ongeloof gestuit. We werden bestempeld als naïeve vakbondslui die nog niet leken te hebben ingezien dat de automobielproductie gedoemd was om hier te verdwijnen.

Ondertussen hebben we als naïeve vakbondslui echter al een heel eind van onze lange weg afgelegd. Bovendien hebben we tot dusver al onze onmogelijke doelstellingen verwezenlijkt. We slaagden erin Opel Europa los te maken van Detroit. Er is een industriële overnemer. En onze overheden hebben het belang van automobielproductie in Europa en in eigen land ingezien en komen eindelijk ook met boter bij de vis.

Wil dat zeggen dat we er zijn? Absoluut niet. Het moeilijkste deel dient zich dan ook nu pas aan: de eigenlijke onderhandelingen met Magna. We maken ons geen illusies. We weten dat Magna ons geen cadeaus zal geven. Dat hadden we ook niet verwacht. We weten daarentegen al maar te goed dat we twee belangrijke troeven in handen hebben. Zo heeft Magna de inbreng van de werknemers ter waarde van 1,2 miljard euro hard nodig. En wie bij de werknemers langs de kassa wil passeren, zal ook met onze voorwaarden rekening moeten houden (geen fabriekssluitingen, geen naakte ontslagen, een gelijke verdeling van de lasten en de productie).

De tweede troef is de Europese aanpak en de Europese solidariteit.  De aanwezigheid van alle Opel-vestigingen op de solidariteitsmeeting was niet alleen hartverwarmend voor de Opel-werknemers die al maanden in de totale onzekerheid moeten leven en arbeiden. De aanwezigheid van de grote IG-Metall-delegatie gold bovenal ook als waarschuwing aan Magna; de werknemers zouden zich immers niet laten verdelen. Op de meeting zei Klaus Franz, voorzitter van de Europese Ondernemingsraad, zeer duidelijk dat een 'New Opel & Vauxhall' er één zal zijn mét Antwerpen. Ook liet hij verstaan dat de reeds eerder beloofde kleine SUV (een terreinwagen) aan Antwerpen toebehoort en niet in China van de band zal rollen. Een paar dagen na de solidariteitsmanifestatie klonken de berichten vanuit het Magna-kamp dan ook al volledig anders. De oorspronkelijk geplande sluiting van Antwerpen zal worden herbekeken, de terreinwagen kan misschien toch naar Antwerpen komen en zelfs vervroegd.

Natuurlijk moeten we nog geen victorie kraaien. Maar we gaan er wel op vooruit en geleidelijk aan komen we na wat we begin dit jaar hebben aangekondigd: de koers van GM  180° wijzigen. Alleen zo kunnen en zullen we Opel redden.  En met de solidariteit die zo sterk tot uiting kwam op de Opel-meeting (van andere Opel-fabrieken, van de andere constructeurs, van de toeleveringsbedrijven en vele andere vestigingen) kunnen we elk gevecht aan.

Herwig Jorissen
Voorzitter