de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Georges De Batselier.

 

In gesprek met ... Voorzitter Georges De Batselier.

De verandering kwam niet van links. De verandering kwam niet eens van rechts. De verandering kwam op het ritme van de laarzen van extreemrechts. Het is de simpele, harde, onvermijdelijke conclusie eenmaal het stof van de verkiezingsronde is gaan liggen. We beleefden afgelopen zondag geen zwarte zondag, we beleefden een gitzwarte zondag. Met meer dan veertig procent die stemde voor extreem tot ranzig rechts.

Normaal zou het simpel moeten zijn. Een verkiezing waarbij de regeringspartijen respectievelijk negentien (Vlaams Parlement) en twintig (de Kamer) verliezen is een afstraffing voor het gevoerde beleid. In dit geval dus afgestraft voor het voeren van een rechts patronaal asociaal beleid. Dat moet uitvoerig geanalyseerd worden. Het is nu tijd voor anders en beter. In Wallonië kan men die analyse maken, in Vlaanderen niet of toch een stuk minder.

De onvrede over het beleid van deze regering is er. Ook in Vlaanderen. Maar de cijfers zijn ook wat ze zijn. Sp.a zit op een absolute bodemkoers, Groen (gaat lichtjes vooruit), PvdA (springt over de kiesdrempel) halen samen niet de uitslag van sp.a-Spirit in 2003. Een financieel-economische crisis en een asociale regering verder en progressief Vlaanderen (en dan hebben we het niet eens over links) trappelt ter plaatse. De Vlaamse grondstroom blijkt niet de onze te zijn. Groen kon niet profiteren van verkiezingen waarin, met dank aan de inzet van onvermoeibare scholieren en studenten, klimaat een van de topics was (en eindigt lager dan de verkiezingen na de dioxinecrisis). Links kon niet profiteren van verkiezingen waarin, met dank aan het verzet van de vakbonden, pensioenen en koopkracht een centraal thema was. De vraag die zich dan stelt is: als nu niet, wanneer dan wel?

Wij zijn dus zeker niet ‘blij’ met dit resultaat. Wij zijn kwaad, woedend, bedroefd, verontrust met dit resultaat. Het was ongeveer het slechtst denkbare resultaat dat mogelijk was.

Het is niet dat we met terugwerkende kracht moeten constateren dat onze thema’s de Vlamingen niet beroerden. Ik ben overtuigd dat ze dat wel deden. Maar blijkbaar is er een thema, dat we al sedert de eerste zwarte zondag in 1991 als een hete aardappel voor ons uitschuiven, dat ook nu weer de doorslag heeft gegeven. Migratie en identiteit. De overwinning van Vlaams Belang is natuurlijk niet te vatten onder één noemer. Maar het is overduidelijk dat VB in eerste instantie gecasht heeft op het migratiethema.

N-VA heeft van het migratiethema op platte, racistische manier (de Marrakesh-coalitie)   het verkiezingsthema proberen te maken en zijn daar ook in gelukt. Alleen realiseerde men zich niet dat ze net op die flank zelf kwetsbaar waren.

Wat nu niet zal helpen, is om ineens achter rechts aan te hollen. Maar blijven de andere kant opkijken (wat zowel vakbond, als partij gedaan heeft) zal ook niet helpen. Bovendien kunnen onze militanten op de werkvloer – ze weten dit maar al te goed - niet de andere kant opkijken. Maar wij kunnen/moeten wel naar hen luisteren.

Socialisme is altijd een verhaal van rechten en plichten geweest, en daar moeten we ons niet voor schamen of bevreesd zijn. Maar wel altijd binnen een humanistische solidaire context. Achter het migratiethema schuilen vele thema’s: de onzekerheid over de eigen toekomst, de vrees voor een ander, de angst om de greep te verliezen,... naast puur egoïstisch racisme. Voor dat laatste moeten we geen gehoor hebben, maar voor het eerste wel. Want het zijn onze mensen die deze vrees hebben. Of deze vrees nu rationeel, redelijk, terecht is of niet, levend in een van de meest welvarende landen ter wereld. Het is een oud gezegde ‘als je geen deel bent van het antwoord, ben je een deel van het probleem’. Op 26 mei heeft een niet onbelangrijk deel van ook onze achterban gezegd dat we een deel van het probleem zijn. Het is onze taak om ervoor te zorgen dat we samen deel van het antwoord zijn.

Niemand kan nu voorspellen wat er de komende weken zal gebeuren. Wie welke regering zal vormen. Maar na deze gitzwarte zondag gewoon doordoen en de andere kant opkijken kan voor ons geen optie zijn. Want je kunt wel een cordon sanitaire aanleggen rond een racistische partij (en dat moet je doen), maar niet rond de angst en onzekerheid van de mensen. Nelson Mandela zei: “Laat je keuzes ingegeven zijn door hoop en niet door angst.” Alleen is hoop slechts mogelijk als de oorzaak van de angst is weggenomen.

Georges De Batselier
Voorzitter