In gesprek met Voorzitter Georges De Batselier.

1 mei is de dag van de arbeiders, de bedienden, de ambtenaren, de werknemers. 1 mei is de dag van zij die werken, zij die op zoek zijn naar werk en zij die hun ganse leven het beste van zichzelf gegeven hebben en nu genieten van verdiende rust. 1 mei is onze dag: onze strijddag, onze feestdag.

En vandaag, kameraden, meer dan ooit, is 1 mei de dag van kwaadheid én van hoop.

Kwaadheid over een beleid dat vijf jaar lang schaamteloos in de zakken heeft gezeten van de werknemers, de gezinnen, de zieken, de gewone man en vrouw in de straat. We hopen allemaal dat op 26 mei met het rode potlood een rode vuist zal gemaakt worden om het asociale beleid van deze asociale regering-Michel-De Wever weg te stemmen. Want het is niet, omdat in het zicht van de finish de N-VA omwille van politiek opportunistische redenen uit de regering weggevlucht is, dat dit geen N-VA-regering zou zijn. Dat was ze. Dat is ze. En daarom zullen we ze tot de 26e blijven bekampen. Want vanaf nu tot de 26e mei is het VOLLENBAKROOD.

Kameraden, een lijst opmaken van het desastreuse beleid van deze regering is eigenlijk onbegonnen werk. Het optrekken van de pensioenleeftijd, de afbouw van het brugpensioen, de indexsprong, het verhogen van de BTW op de elektriciteit en allerlei andere accijnzen, het afschaffen van niet-gemotiveerd tijdskrediet en de invoering van flexi-jobs en ga maar door en ga maar door.

Aan de andere kant kregen de patroons wel hun cadeautjes onder andere via verminderde sociale bijdragen en andere taks-shifts.

Zelden hebben we een regering gehad die zo openlijk de kant van de werkgevers en de banken koos als de regering-Michel-De Wever. En die er alles aan gedaan heeft om de vakbonden, maar eigenlijk het ganse middenveld, te negeren, bekritiseren, zwart maken en vlakaf aan te vallen. Eind juni 2018 veroordeelde de Antwerpse rechtbank Bruno Verlaeckt, voorzitter van ABVV-Antwerpen, voor het kwaadwillig belemmeren van het verkeer tijdens de syndicale actie in 2016. Vorige week kwam de zaak voor het Hof van Beroep dat zich zal uitspreken op 26 juni. Mocht dit vonnis gehandhaafd blijven, dan is dit een zware aanslag op de vakbondsrechten en -vrijheid in ons land.

Een regering die ging zorgen voor jobs, jobs, jobs. Het werden niet alleen flexi-jobs maar bovendien kwamen die jobs er vooral dankzij de goeie Europese conjunctuur. En het ergst van al: België, met een patronale herstelregering aan het roer, scoort zowat het slechtst van heel Europa op vlak van jobs en economische groei.

Of zullen we het eens hebben over de beruchte taks-shift, van deze economische herstelregering, die zichzelf ging terugverdienen? We zouden we wel eens zien. Dat hebben we inderdaad gedaan en wat zagen we? Een zwart begrotingsgat van 8,5 miljard. En aan wie, denken jullie, zullen de partijen die het nu voor het zeggen hebben in een volgende legislatuur de rekening presenteren? De vraag stellen, kameraden, is ze beantwoorden. Aan ons de werknemers en de mensen die moeten leven van een uitkering, de gewone burgers van dit land, met andere woorden.

Dat mogen we niet laten gebeuren. Daarom moeten we van ons rood potlood op 26 mei een rode vuist maken. Niet alleen 1 mei, ook 26 mei moet de dag van de arbeid worden, van de werknemers die respect verdienen, 26 mei moet de dag van de koopkracht worden.

Want ook als het over koopkracht gaat, proberen ze ons blaasjes wijs te maken. Zoals je perfect kunt verdrinken in een water dat gemiddeld 50 cm diep is, zo kun je serieus in de problemen zitten, zelfs als het gemiddeld inkomen beter is. En de feiten zijn wat ze zijn. De ongelijkheid in België is toegenomen. Eén derde van de bevolking is arm of behoort tot de lage middenklasse. En de prijzen van dagelijkse levensnoodzakelijkheden van gas en elektriciteit tot aardappelen zijn fors gestegen. Het zijn net de lagere en middeninkomens die verhoudingsgewijs een groter gedeelte van hun inkomen aan deze producten besteden. Velen houden op het einde van de maand niets over. Daarom zullen we op 14 mei in het ganse land actievoeren voor onze koopkracht, om duidelijk te maken waar onze prioriteiten liggen: een reële loonsverhoging - een minimumloon van 14 euro - een minimumpensioen van 1500 euro - een eerlijke belastinghervorming zodat de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen - betaalbare basisvoorzieningen. Alarmerend is dat jongeren, alleenstaanden en families, zelfs als ze allen een job hebben, hun maand niet rond krijgen.

De boodschap van het ABVV voor deze verkiezingen is helder ‘We laten niemand achter’ en we gaan voor een samenleving die niemand achterlaat. Dat is wat we altijd al gedaan hebben. Dat is de geschiedenis van de arbeidersbeweging en dat is haar toekomst: de sociale welvaartsstaat.

Maar, kameraden, het is vandaag woensdag en dus moeten we het ook over donderdag hebben. En over de scholieren en studenten die elke donderdag – soms met zeer velen, soms met iets minder – maar er toch elke donderdag weer staan. Volhardend om te vechten voor hun en dus ook voor onze toekomst. En dat mogen we best letterlijk nemen. Er zijn geen jobs op een dooie planeet. Zoals voor vele gezinnen op het einde van de maand het water aan de lippen staat. Zo staat voor het klimaat voor de aarde het water ook letterlijk aan de lippen. Die scholieren en studenten ageren uit een kwaadheid. Kwaadheid om wat onze generatie gedaan en niet gedaan heeft. Kwaadheid omwille van de politieke onwil om te doen wat wetenschappers zeggen dat moet gebeuren. Kwaadheid omdat vervuilers vrij spel hebben. Maar ook hoop omdat we het tij nog kunnen keren. Als we nu in actie schieten.

Ik weet dat elke verkiezing belangrijk is, maar deze van 26 mei is meer dan belangrijk. We zijn hier onder ons en daardoor kunnen we de zaken duidelijk stellen. Indien er een tweede regering-Michel komt, en dat is zeer goed mogelijk, want een grote groep van politiekers aan de rechterzijde, een deel van de werkgevers, wensen niets liever, dan het sociale karakter uit onze maatschappij te doen verdwijnen. De bereidheid om te onderhandelen, te overleggen, is nu al niet groot geweest, maar de partijen die de huidige regering vormen, zijn in volle voorbereiding om de vakbonden en mutualiteiten aan te vallen. Solidariteit hoeft niet langer, het individualisme van ieder voor zich, zal overheersen.

Een nieuw tijdperk zal aanbreken. Kortom vrienden, overtuig in uw omgeving om voor de sp.a te stemmen, want onze partij zal haar stemmen nodig hebben. Wel kameraden, onze strijdvaardigheid en de kwaadheid en de hoop van de jongeren, is ook onze hoop. Wij verdienen allemaal respect. Respect dat we vandaag niet krijgen dat dat we ook niet van een tweede regering Michel zullen bekomen. Laat ons dan ook massaal voor de sp.a stemmen en van 26 mei een rode zondag maken.

Leve het ABVV, leve de gemeenschappelijke actie.

Georges De Batselier
Voorzitter ABVV-Metaal