de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Georges De Batselier.

 

Industrie is nodig voor sociale welvaart

‘These jobs are going, boys, and they ain’t coming back to your hometown’, zong Bruce Springsteen dertig jaar geleden. Het was ook de boodschap die patroonsfederatie Agoria de afgelopen week de wereld in stuurde. Die verloren productie van de voorbije jaren komt niet meer terug. Zowel in 2012 als in 2013 was er een globale productiedaling in de metaal- en machinebouw (PC 111) van drie procent. Voor een aantal grote sectoren als automotive, mechatronics en materialen, liep de achteruitgang zelfs op tot 6 à 8 %. Ook voor 2014 verwacht Agoria een verdere daling (min 0,5 %) of in het beste geval een nulgroei. Het is de eerste keer dat de technologische bedrijven niet het voortouw nemen bij een conjunctuurherstel. Dit is wel degelijk slecht nieuws. Voor iedereen.

Want als het slecht gaat met onze industrie, met onze bedrijven, dan betalen de werknemers de rekening in cash. Door sluitingen en herstructureringen zijn er sedert 2008 al meer dan 34.000 jobs verdwenen.
Als het slecht gaat, wordt er bovendien minder happig geïnvesteerd. Als gevolg wordt de spiraal naar beneden alleen maar versterkt. Volgens Agoria kelderden de investeringen in de technologische industrie vorig jaar met 3 %. Dit jaar zou daar nog eens 5 % afgaan.

En toch is het niet alleen kommer en kwel. In sommige (minder conjunctuurgevoelige sectoren) gaat het wel beter. ICT en de vliegtuigbouw bijvoorbeeld lieten vorig jaar een groei optekenen van 1,5 % en 7,9 %. Dit jaar zou daar nog eens 4,8 % en 7,6 % bijkomen. Ook de sector van technische installaties voor de bouw (zoals warmtepompen) hernam vorig jaar (3 %) en blijft ook dit jaar groeien (1,5 %). En er zijn ook in de metaal nog heel wat bedrijven die wel durven te investeren.

- Audi: 200 miljoen euro (2013-2015) voor de productie van de A1 in Vorst
- Umicore: 100 miljoen euro in een installatie voor de recyclage van edele metalen in Hoboken
- Duracell: 90 miljoen euro (2014) in nieuwe productielijnen voor batterijen
- Aleris: 53 miljoen euro in een brede koudwalsinstallatie voor aluminium
- Barco: 50 miljoen euro in een nieuwe fabriek voor beeldtechnologie in Kortrijk
- Volvo Trucks: 25 miljoen euro in een nieuwe assemblagelijn voor de productie van vrachtwagens
- Hyundai Heavy Industries: 22,5 miljoen euro voor een nieuw Europees verdeelcentrum in Tessenderlo
- Picanol: 12 miljoen euro in de productie van weefgetouwen
- Case New Holland (CNH): 9,2 miljoen euro in o.a. de divisie productontwikkeling (landbouwmachines) in Zedelgem,…

Dit bewijst dat het kan. Onze economie, onze industrie, onze welvaart en onze jobs, daarover moet het gaan in de aanloop naar 25 mei en de jaren die daarop volgen. Ook als vakbond kunnen we niet aan de zijlijn blijven staan. We moeten de industrie van de toekomst helpen vormgeven (wat we gedaan hebben op ons tweede Statutair Congres – zie www.abvvmetaalcongres.be). Maar tegelijk moeten we ook onze ‘traditionele’ industriële sectoren zuurstof geven. Zeker als je weet dat 20 % van de industriebedrijven 80 % van de tewerkstelling genereert.

Je bouwt geen nieuw economisch paradijs op een sociaal kerkhof. De jobs en productie die verdwenen zijn komen niet meer terug. Maar we kunnen en moeten de neerwaartse spiraal wel tegenhouden. Tenminste, willen we dat er ook na 25 mei nog sociale welvaart is voor iedereen.

Herwig Jorissen
Voorzitter

 

ABVV-Metaal rondt stilaan geknevelde sectoronderhandelingen af

In de meeste van onze sectoren zijn er ondertussen ontwerpakkoorden uit de bus gekomen. Het ontwerpakkoord in van het merendeel van onze sectoren vinden jullie op deze website (check Nieuws>Centrale). Wat iedereen kon voorspellen, is dan ook bewaarheid. Met een absolute nulnorm inzake loonkosten zouden het onderhandelingen worden met de handen gebonden. In die mate dat je je soms kon afvragen of het wel onderhandelingen waren. We moeten dan ook niet wegsteken dat het minimale akkoorden zijn geworden waarbij we ons telkens weer hebben gefocust op onze Fondsen voor Bestaanszekerheid, op een verbetering van het aanvullend pensioen, de verlenging van de SWT-regelingen en waar mogelijk de arbeidsvoorwaarden in het algemeen.

Het waren ook om andere redenen vreemde onderhandelingen. Door de aanslepende gesprekken over het arbeiders- en bediendenstatuut werden de onderhandelingen 2013-2014 telkens weer vooruitgeschoven. We zijn nu februari 2014 en nu pas is er een akkoord voor de periode 2013-2014. Het komt er op neer dat, tegen de tijd dat alle cao’s goed en wel zijn uitgeschreven, we aan de onderhandelingen voor 2015-2016 kunnen beginnen.

Sommigen dromen er al luidop van dat de vakbonden ook die onderhandelingen met handen en voeten gebonden zullen moeten voeren. Want ondanks een begin van economische relance, ondanks een herstel van de handelsbalans, ondanks een stijgend ondernemingsvertrouwen (ook in de industrie) blijven sommigen toch van die mening dat het opnieuw de werknemers en enkel de werknemers zijn die rekening van de competitiviteit zullen moeten betalen. Het blijft verbazen hoe schaamteloos werkgevers(organisaties) de exuberante lonen van CEO’s allerhande blijven verdedigen en tegelijk pleiten voor loonkostbesparing op kap van de werknemers. Maar blijkbaar leven we in een samenleving waar je met dergelijke redeneringen weg geraakt. Op een moment dat het gemiddeld brutoloon van de Belg 3200 euro bedraagt en het mediaan inkomen van de Belg (het inkomen waarbij de helft van het aantal huishoudens een hoger inkomen, en de andere helft van de huishoudens een lager inkomen heeft) 2600 euro durven sommigen nog altijd pleiten dat je apen krijgt, als je een CEO pinda’s geeft (zijnde 450.000 euro per jaar). Wat er gebeurt met je samenleving, met je welvaart als je werknemers peanuts geeft, daarbij staan zulke heren en dames blijkbaar niet stil.

Op een moment dat zelfs de elite in Davos stilaan erkent dat ongelijkheid de grootste bedreiging is voor de stabiliteit op wereldschaal, geloven in Vlaanderen verlichte geesten nog altijd dat ongelijkheid nodig is om vooruit te komen. Tussen nu en 25 mei zullen syndicalisten meer dan alert moeten zijn.

Herwig Jorissen
Voorzitter

Samen solidair in het Vlaanderen van morgen

Een van de belangrijkste verwezenlijkingen op sociaal vlak van het afgelopen jaar was ongetwijfeld de doorbraak inzake opzegtermijnen en carenzdag in de arbeiders-bediendenproblematiek. ABVV-Metaal heeft de drie rode dames die dat bewerkstelligden daarom meer dan eens in de bloemen gezet. Als we de kranten die verschenen rond de eindejaarsperiode konden geloven, dan mochten we ons vanaf 1 januari opmaken voor het eenheidsstatuut.

Alleen weten wij maar al te goed dat tussen droom en daad wetten in de weg staan, alsook de nodige praktische bezwaren. Wetten, omdat natuurlijk niet alle discriminaties of ongelijkheden weggewerkt zijn. En de sociale partners lijken vooralsnog niet veel vooruitgang te boeken. Pas als dat gebeurd is, kan er werkelijk werk gemaakt worden van 1 statuut voor alle werknemers. ABVV-Metaal wil nog altijd dat we in 2016 in onze fabrieken kiezen voor werknemersvertegenwoordigers en niet meer voor arbeiders- of bediendenvertegenwoordigers.

Maar dat niet alleen wetten in de weg staan, bleek ook nog maar eens bij het begin van het nieuwe jaar. Het voorval speelde zich weliswaar niet af in onze sectoren, maar het is al te tekenend voor een bepaalde mentaliteit om het hier niet vermelden. Op drie januari was er in een Oost-Vlaams textielbedrijf een nieuwjaarsreceptie. Tot daar niets nieuws: de werknemers van dat bedrijf kregen elk jaar een receptie aangeboden door de directie. Maar op de dag dat de nieuwe regeling inzake opzegtermijnen in voege treedt; op de dag dat, volgens de kranten, het eenheidsstatuut een feit was, precies op die dag besliste de directie om de nieuwjaarsreceptie enkel aan te bieden aan de bedienden en ze af te schaffen voor de arbeiders.

Om maar te zeggen dat we er nog (lang?) niet zijn. Dat we niet op onze lauweren mogen rusten. Dat geldt voor het werknemersstatuut, maar dat geldt ook voor onze industrie. Ronnie Leten, CEO van Atlas Copco, werd verkozen tot manager van het jaar. ‘Wij zijn verplicht om aan te tonen dat industrie voor België en Vlaanderen ongelooflijk belangrijk is’, zei hij. ‘Eén baan in de industrie creëert twee banen in diensten.’ Uit recente studies bleek dat de economische crisis in de meeste EU-landen een grote sociale ravage heeft aangericht. Toch bleek ook dat we in België goed standhouden.  En dat komt onder meer en zeker door ons sociaal systeem: minimumlonen, sterke sectorale cao’s, sociaal overleg, ons sociaal zekerheidsstelsel, ons beleid inzake werkloosheid. Zo hebben we de welvaart van de meerderheid van de bevolking kunnen beschermen.

2014 wordt een cruciaal jaar: voor één werknemersstatuut, voor onze industrie, voor ons sociaal systeem, voor onze welvaart. Iedereen moet zich goed realiseren dat de keuzes die we zullen maken beslissend zullen zijn. We moeten ons goed realiseren wie onze vrienden zijn, met wie we samen sterk kunnen zijn. Tegenstanders die de fundamenten van onze welvaart onderuit willen halen, zijn er genoeg. In 2014 zullen we moeten kiezen of we verder bouwen aan een solidaire samenleving of niet. Dat zal ieders verantwoordelijkheid zijn.

Herwig Jorissen
Voorzitter

Het belang van 25 mei kunnen we niet overschatten

Op onze Syndicale Raad zei Karin Temmerman, sp.a-fractieleidster, het klaar en duidelijk: het belang van de verkiezingen van 25 mei kan niet worden overschat. Het gaat inderdaad om de vraag in welk België we ontwaken na 25 mei. Wat wordt het Vlaanderen van morgen? Wordt het een land waar de natte droom van de rechterflank eindelijk uitkomt, een asociale VOKA-samenleving? Of mogen ook de volgende generaties nog leven in een solidaire samenleving, gestoeld op een sociale welvaartsstaat?

We kunnen natuurlijk hopen op een mirakel de komende maanden waardoor de peilingen niet worden bevestigd. Of wie weet schieten de rechtse partijen zegedronken in hun eigen voet? Beter is het dat wijzelf een sterk verhaal brengen dat de mensen aanspreekt. Belangrijker is dat we duidelijk maken waar het op staat. De keuze tussen een samenleving waarin SOLIDARITEIT centraal staat of eentje waar dat niet zo is. De invulling zal niet altijd identiek zijn bij vakbond en partij. Dat hoeft ook niet. Zolang we dezelfde basiswaarde delen, mag elkeen vanuit zijn eigen verantwoordelijkheid en belang andere keuzes maken. Wel met één betrachting: elkaar versterken. Alleen zo beletten we samen dat in het Vlaanderen van morgen een rechts verhaal wordt geschreven.
Als vakbond moeten we ons bewust zijn van onze dubbele verantwoordelijkheid. Uit onderzoek blijkt dat bij de laatste verkiezingen 42 % van de ABVV’ers voor NV-A of VB stemden. Op het terrein hebben we dan ook nog veel werk te verrichten. En hoe ruim je het ook bekijkt, links of zelfs de progressieven maken op dit moment in Vlaanderen niet de dienst uit. We zeggen dus eerlijk dat sp.a de afgelopen jaren boven haar gewicht heeft gevochten en inderdaad slagen heeft geïncasseerd, maar er ook heel wat uitgedeeld (vrijwaring index, arbeiders-bediendestatuut, armoedebestrijding, fraudeaanpak, consumentenbeleid, …).

Een extra principiële linkse zetel in het parlement zal het verschil niet maken. Behalve als daardoor NV-A aan een blokkeringsmeerderheid komt. Het gevaar is niet dat we ons op 25 mei vergissen van vijand. Het gevaar is dat we ons vergissen van vrienden. Het Vlaanderen van morgen moet sociaal zijn en daarvoor heb je politieke meerderheden nodig. Bovendien staan we, als er een eenheidsstatuut komt, voor de grootste reorganisatie van het sociaal overleg sinds WO II. Wil er iemand het risico nemen om dit aan te pakken zonder socialisten in de regering? Het belang van 25 mei kan inderdaad niet worden overschat en verstoppertje spelen zal ons niet verder helpen.

Herwig Jorissen
Voorzitter

ABVV-Metaal wenst je een gezond en solidair 2014

ABVV-Metaal wenst jou en je familie, vrienden en collega’s een gelukkig, gezond en solidair 2014!

Een vooruitblik op 2014, een doorslaggevend jaar. Vooral de Vlaamse, federale en Europese verkiezingen van mei worden tekenend voor 2014, en voor de jaren daarna. Op politiek en op sociaal vlak staat er veel op het spel, waaronder onze welvaartsstaat. Na de ‘moeder aller verkiezingen’ worden dan ook de bakens uitgezet voor de hervorming van het sociaal overleg. Het is maar de vraag met welke regering: met of zonder de socialisten? De verkiezingsuitslag zal absoluut richting aangevend zijn voor de koers die Vlaanderen, België en Europa gaan varen om verder uit de crisis te klauteren.

2013 zal de geschiedenis ingaan als een memorabel sociaal jaar. Er kwam een eind aan de carenzdag en de opzegtermijnen werden gelijkgeschakeld. ABVV-Metaal maakt zich sterk dat 2014 het jaar wordt van de volledige gelijkschakeling van de statuten van arbeiders-bedienden. 2014 wordt het jaar van een rechtvaardig eenheidsstatuut voor alle werknemers in dit land.
We vieren 2014 als één!
Gelukkig Nieuwjaar